20150502_194944
20 weken zwanger

28 april 2015.

Via de A27 rijden we naar Utrecht. Het is iets stiller in de auto als normaal. We vinden het spannend hoewel we het niet toe willen geven. Beide hebben we zo onze eigen gedachten en gevoelens. Vandaag krijgen we de 20 weken echo in het WKZ. Ik denk dat iedereen de nodige spanning heeft voor deze echo, omdat er een hoop op te zien kan zijn maar bij ons zit er nog een extra laagje spanning op. Mijn zusje heeft een beperking,  MCG zoals het ook wel word genoemd bij haar. ( klikkerdeklik ) Er is nooit uitgesloten of het erfelijk is dus werden we doorverwezen naar het WKZ voor een GUO. Vanaf het begin af aan dacht ik dat het wel goed zou zitten met ons kleintje maar je wilt toch dingen uitsluiten. We liepen de ziekenhuisgeur tegemoet en namen plaats in de wachtkamer.Met een bak koffie in mijn  hand keek ik de ruimte rond. Op wat posters van de groei van een baby in de baarmoeder en de tijdschriften na was er niet zoveel interessants te zien. Er liepen af en aan wat bolle buiken over de gang gevolgd door de welbekende witte jassen. Jeetje, wat ligt op deze afdelingen blijdschap en opluchting en verdriet en onzekerheid toch dicht bij elkaar. ‘Mevrouw de Ruijter?’ Ik mocht de lange witte jas volgen naar een kamertje. ‘Neemt u maar plaats op bed’. Ze nam even mijn dossier door en toen vroeg ze het: ‘Wat als jullie nieuws krijgen wat je liever niet wilt horen, heb je daar over nagedacht?’ Natuurlijk, natuurlijk hebben we daar over nagedacht maar waar baseer je een keuze op? Op iets waarvan je niet weet hoe het zijn zal maar waar je vanaf het prille begin belachelijk veel van houd? Wij vonden dat als we slecht nieuws zouden krijgen ons kindje even welkom en geliefd zou zijn. En al weet ik vanuit mijn thuissituatie ( en werk) hoe zwaar de zorg kan zijn dit kindje was zo welkom! Nadat de gel op mijn buik was aangebracht ging ze met het echoapparaat opzoek naar de kleine druktemaker. En jawel hoor, binnen no time zwom daar ons kleine frummeltje het beeld binnen. Ze ging gelijk door naar het hoofdje, de hersenen wel te verstaan want dat was voor ons het cruciale. Zullen we kronkeltjes zien, de mooie geplooide hersenen? Na goed zoeken, een check, check en dubbelcheck was de conclusie dat alles goed leek en hoewel de hersenen bij een baby van 20 weken nog volop in ontwikkeling zijn konden we toch al wat plooitjes zien. YES!!

20150428_144005
De 20 weken echo.

Pas toen ik merkte hoe opgelucht ik was besefte ik dat ik al die tijd behoorlijk wat spanning had. En hoewel ik het niet toe wilde geven in de weken en dagen voor de echo stond ik toch aardig strak van de zenuwen. Bijkomend feitje was dat ik de dag voor de echo van de trap was gevallen. Ik en mijn lompigheid mistten de eerste trede van de trap van boven. Ik denderde dus echt van boven naar beneden. En terwijl ik me met mijn arm probeerde tegen te houden aan de muur met structuurverf ( AU!) dacht ik alleen maar: ‘BABY, BABY, BABY’. Ik eindigde met mijn voeten in een dubbele knoop tegen de schoenenkast happend naar adem. Daarop volgde meneer de Ruijter die niet wist hoe rap die naar beneden moest rennen ( en toen dacht ik..doe rustig straks beland jij ook in mijn nek, maar het scheelt dat hij een stuk minder onhandig is als mij) om te kijken of ik het nog deed. Gelukkig voelde ik die dag de baby nog hartstikke goed maar ik was behoorlijk geschrokken. Afijn, de echo.. Met wat mooi fotomateriaal en een nieuwe afspraak ( voor de zekerheid) voor over 10 weken liepen we uit het ziekenhuis naar de garage. Natuurlijk hebben we direct even de familie geinformeerd en hebben we het gevierd bij de Burger King, lekker romantisch.

Achteraf kan ik wel zeggen hoe bizar het is dat je van zo’n spanning en onzekerheid heel snel weer naar relaxed en normaal kan gaan. Alsof ‘het er niet was’. En kijkend om me heen is het niet  vanzelfsprekend dat je gezond geboren word. Kinderen met een hartafwijking, een syndroom of iets waarvan nog niet bekend is wat het is.. Heftig voor het kindje, heftig voor de ouders/broers en zussen. Waarschijnlijk is het zo, dat als je een gezond kindje hebt je misschien even stil staat bij deze blog, maar al weer snel verder gaat. Een ouder met een ‘kind met’ zal misschien slikken bij deze blog, dingen herkennen en hoewel het bij Nore allemaal hartstikke goed was wil ik in deze blog wel stil staan bij de kinderen voor wie dit niet het geval was. Het doet voor ouders( juist) niets af aan het houden van maar het maakt hun leven wel complexer. Zullen we extra aan ze denken en misschien eens een helpende hand uitsteken naar ze als je dat kan? En kun je dit niet wellicht zou je dan financieel een (kleine) bijdrage kunnen doen. Denk aan het Ronald mcdonald huis of de clini clowns. Ik ben deze blog niet gaan schrijven om geld te vragen voor goede doelen, maar als ik een klein verschil kan maken dan doe ik dat graag.

Liefs, Anne

Advertenties