Zo’n dag waarin stilte op zijn plek is. Zo’n dag waarin ik je extra mis.Waarin ik me afvraag of dat kan, kan ik je extra missen? Zo’n dag waarop ik lijk te zweven tussen wat was en wat is. Zo’n dag waarin herinneringen mijn gedachten overnemen. Waar je geen seconde uit mijn gedachten bent. Zo’n dag dus..

8 jaar. 96 maanden. 417 weken. 2922 dagen. Cijfers zeggen me niet zoveel. Datas daarentegen wel, ook al zijn dat ook cijfers. Cijfers met emotie, verbondenheid en herinnering. Vandaag zijn we er weer.. een jaar verder. 13 januari.

Kan ik zeggen dat gemis minder word naarmate de jaren verstrijken? Word het makkelijker of beter gezegd, kan ik er beter mee omgaan? Ja. Ja zeker. Ja ik kan er beter mee omgaan, nee het gemis word niet minder. Anders,dat wel. De meest rauwe en scherpe kantjes zijn er vanaf maar toch kan ik soms ineens een felle pijn van binnen voelen . Kan ik haar ineens ontzettend missen tijdens het tandenpoetsen of tijdens het wegwerken van de strijk. Ja, juist dan.

Grief is like the ocean, it comes on waves ebbing and flowing. Sometimes the water is calm  and sometimes it is overwhelming. All we can do is learn to swim. 

Ik mis haar.De ene dag meer als de andere dag. Maar vandaag mis ik haar dus een beetje extra. Vandaag is het vrijdag de 13e. Geen ongeluksdag, niet voor mij. Ik ben dankbaar dat ik haar 18 jaar zo dicht bij mij mocht hebben. Dat ze me leerde wie ik ben, wat ik kan en wat liefde is. Ik ben dankbaar dat ik dat door mag geven. Ik vind het fijn dat het morgen weer ‘gewoon’de 14e is en na 18 januari komt er weer wat rust in mijn hoofd.

Vanavond steek ik een kaarsje aan voor haar. Ik wens iedereen die dit leest een hele fijne, liefdevolle dag. Waardeer vandaag een beetje extra de dingen die niet voor iedereen vanzelfsprekend zijn. Zeg je moeder dat je van haar houd of geef je lief spontaan een knuffel.

Liefs, Anne

Advertenties