Inmiddels is het een maand geleden dat we zijn verhuisd. Nu alles in huize de Ruijter weer in een iets rustiger vaarwater is gekomen en ik weer iets meer tijd heb besloot ik op denkbeeldig papier te zetten hoe het ons vergaan is, een verhuizing met een dreumes.

Inpakken en klussen.

Ik kan je zeggen, het is niet niets. 1 december kregen we de sleutel en ondanks dat alles er nog hartstikke mooi uitzag wilden we we wel graag het een en ander doen. Allereerst een andere kleur op de muren en ik wilde Nore haar kamertje graag behangen. Ook de houten vloer wilden we opschuren en opnieuw in de lak zetten. Ik werk zelf het prettigst op een goede planning en dus stonden er al wat lijntjes uit voor oppasmomentjes voor Nore. December is op mijn werk altijd een drukke maand maar nu er een systeemverandering werd doorgevoerd werd er verwacht dat we meer uren werkten. Best pittig maar binnen 3 weken maximaal eraan gewerkt te hebben hadden we alles op tijd af zodat ik kon genieten van een, al zeg ik het zelf, welverdiende vakantie… ehm…klusperiode! Nu vind ik klussen leuk.Ja echt, geef mij een blik verf en een kwast en je hoort me niet meer  dus vol goede moed verfden we de bruine muur wit en de witte muur blauw. Ten tijde van het klussen namen we Nore geregeld even mee. We lieten haar wat hobbelen door de woonkamer en uiteraard lieten we haar haar kamer zien. Nu kan een kind van 15 maanden daar wellicht niet zoveel mee, maar voor mij voelde het goed om dit te doen.

De verhuizing.

Op ons oude stekkie was het een bende. Overal stonden ingepakte dozen en langzaamaan werd ons huis steeds leger. Hoewel,als het aan Nore lag trok ze iedere doos weer open om alles er weer uit te halen. De avond voor de verhuizing ging Nore naar opa en oma waar ze die nacht ook geslapen heeft. Verhuizen met een energieke dreumes erbij is net niet handig. Wel kwam oma einde van de ochtend nog even langs met Nore. Ik was vanaf de ochtend  vroeg al druk in de weer dus het was even heerlijk om 2 kleine armpjes om mijn nek te voelen en te knuffelen. Daarna ging ze weer mee met oma en sjouwden wij ons een breuk verder. Rond half 4 stond alles op zijn plek en kwam Nore weer. Wauw… daar zaten we dan.. met zijn 3en in ons nieuwe huis. We haalden lekker makkelijk een patatje en zakten nog even lui onderuit op onze nieuwe bank.

Logeren bij opa en oma, dat ziet er heerlijk uit!

1 maand later…

Hoe het nu gaat? Goed! Gelukkig kan ik volmondig zeggen dat het goed gaat…maar pittig was het! Nore vertikte het de eerste weken in ons nieuwe huis een fatsoenlijke nachtrust te hebben. Best heftig, Nore sliep de 1e 8 maanden van haar leventje heel slecht en ik was zo blij dat het beter ging. Het voelde als een klap in m’n gezicht dat ze niet sliep en ik vond dat ik faalde. Was ik te vaak weggeweest van haar de afgelopen weken? Had ik het anders kunnen doen? Moeten doen misschien? Nee, ik weet dat ik het beste deed met Nore als mijn hoofddoel. Zo snel mogelijk verhuizen des te eerder was alles weer normaal. Maar toch.. er waren blijkbaar mensen die vonden dat ik teveel werkte, teveel bezig was met alles behalve Nore. Ja, dit was wat ik letterlijk hoorde en op mijn bordje kreeg. En ook al wist – weet–  ik van binnen dat ik het goed heb gedaan en trots mag zijn op wat we voor elkaar hebben gebokst, het doet wel wat met me als mensen te pas en te onpas hun ongezouten mening geven.

We zitten nu heerlijk in ons nieuwe huis, keihard te genieten en gelukkig te wezen. We voelen ons echt thuis en iedere dag is nog steeds een klein feestje!

 

Liefs, Anne

Als laatste wil ik, nogmaals, een bedankje doen naar de opa’s en oma’s en mijn lieve familie en vriendinnen die met alle liefde voor Nore hebben gezorgd de afgelopen weken! Smak!

Advertenties