Sinds 1 april 2017 is het mogelijk voor iedere zwangere vrouw om de NIPT test uit te voeren. Deze test is bedoeld om Down syndroom, syndroom van Edwards en het syndroom van Patau te kunnen ontdekken. Een test waar een ieder zijn mening over heeft, ook ik. Hoe ik hier in sta? Lees verder…

 

Allereerst wat feiten over deze prenatale screening. NIPT is afgekort van niet invasieve prenatale test. Sinds 1 april kan iedere zwangere vrouw er voor kiezen de NIPT test af te laten nemen. Vanaf de 10e zwangerschapsweek kan dit worden gedaan. Er word zo’n 20 ml bloed afgenomen wat opgestuurd word naar het laboratorium waar je na ongeveer 2 weken uitslag van krijgt. De test is voor 99 procent betrouwbaar.

Het syndroom van Down is een bekender syndroom als Edwards en Patau en de laatste 2 zijn zeer ernstige beperkingen. Veel van deze kindjes overlijden al voor de geboorte of kort daarna. Het syndroom van Down komt vaker voor als Edwards en Patau en heeft minder ernstige gevolgen voor het kindje.

Hoe denk ik hierover? Allereerst vind ik keuzevrijheid een prachtig begrip maar ik vraag me soms af hoe ver we hierin moeten gaan. Ik krijg de kriebels als ik eraan denk wat het gros van de vrouwen zal doen als de NIPT test aangeeft dat je een kindje met Down, Edwards of Patau verwacht.  Anderzijds zullen een hoop vrouwen er bij baat hebben als voorbereiding voor de komst van kindje met een (ernstige ) beperking, hoewel ik uiteindelijk denk dat je je nooit helemaal kunt voorbereiden als je weet dat je kindje een beperking heeft. Of ik ooit een NIPT test zou overwegen? Zeg nooit nooit, maar voor nu zal ik nee zeggen. Waarom? Omdat een kindje, met of zonder beperking, zo welkom zou zijn. Voor mij persoonlijk zal het geen zin hebben om met 12 weken erachter te komen dat mijn kindje een beperking zou hebben puur omdat ik vind dat ieder kindje recht van leven heeft, of in ieder geval de mogelijkheid mag hebben een tijdje in mijn buik te groeien.

Maar waarom zou je dan wel een 20 weken echo laten doen? Een logische vraag met een voor mij logisch antwoord. Toen ik zwanger was van Nore kreeg ik met een week of 14 een telefoontje van de verloskundige. Tijdens artsenoverleg werden mijn gegevens met de gegevens van mijn zusje bekeken en is er besloten dat als ik dit wilde ik een GUO ( uitgebreide 20 weken echo ) kon krijgen. Deze is uitgevoerd in het WKZ . ( Mijn 20 weken echo. ) Maar voordat de echoscopiste ging kijken vroeg ze me of ik wist wat ik wilde als de echo niet goed zou zijn.  Voor ons was duidelijk dat ons kindje welkom was maar omdat ik heel graag thuis wilde bevallen vond ik het wel belangrijk om te weten dat àls er iets niet goed was ik in ieder geval in het ziekenhuis zou bevallen.

Het leven met een kindje met beperking maakt het niet makkelijker maar het verrijkt je leven wel.

Of ik naïef ben en het onderschat? Nee, dat denk ik niet. Ik heb vanuit mijn thuissituatie genoeg kennis en ervaring over hoe het is om iemand in je gezin te hebben met een beperking. En ook al is dit niet mijn kind, ik zie wel wat het doet in een gezin. Ook binnen mijn werk zie ik voldoende beperkingen en is daar zeker ook het nodige verdriet bij. Nee, het leven met een kindje met  beperking maakt je leven niet makkelijker maar zoals ik het veelal zie verrijkt het je leven wel. Mij heeft het laten inzien dat de meest simpele dingen veel meer geluk bevatten als dat we denken. Het maakt mijn blik op de wereld wat helderder en ik kan van niemand beter leren als mijn zusje en mijn clienten.  In Denemarken zie je een schrikbarend laag geboortecijfer van kinderen met Down. Sinds 2004 is de test daar gratis te verkrijgen. Ik vind 1 + 1 is 2 en trek hier mijn eigen conclusie uit.

Ik wil niemand voor zijn hoofd stoten met dit stuk en of je de NIPT nu wel of niet doet en wat je keuze ook zal zijn, het uiteindelijke doel van een zwangere vrouw is een gezond kindje op de wereld zetten en het moet intens verdrietig zijn als dat je niet gegeven is.

Liefs, Anne

Hoe denk jij over de NIPT test? Zou je hem laten uitvoeren of niet? En vanwaar die keuze?

 

 

Advertenties